Noes Lautier loopt een dagje mee in de de Ecrins

Noes Lautier loopt een dagje mee in de de Ecrins

Tijdens de voorjaarseditie van onze YogaTrekking in het Parc National des Ecrins mochten we een speciale gast verwelkomen. Noes Lautier wilde graag een dag met ons mee op YogaTrekking en heeft daar een mooi stuk over geschreven voor haar blog op de website van OpPad. Benieuwd? Lees dan onderstaand verslag:

Het is zeven uur ’s morgens. De zon is op deze junidag al op, maar schijnt nog niet op het grasveld van Chalet AlpeLune in het plaatsje Puy St Vincent. Tien gekleurde yogamatjes liggen uitgespreid op de grond. ‘Maak vrije bewegingen zodat je kunt voelen waar de spanning in je lichaam zit’, zegt yogadocente Rebecca Denekamp die samen met mountain leader Anne van Galen yogatrekkings in de Alpen organiseert. Na een serie zonnegroeten (zwaar zeg, maar ik word er wel wakker van) zijn de heupen aan de beurt. ‘In de yoga geloven we dat emoties in je heupen voelbaar zijn. Door je heupen te openen, help je je lichaam om je emoties te verwerken. Als je soepele heupen hebt, gaat het bergwandelen beter. ‘Het is nog vroeg, ons lichaam moet nog wakker worden’, zegt yogadocente Rebecca Denekamp

EERST YOGA

Bijna anderhalf uur duurt de yogasessie. Rebecca leert ons heel wat nieuwe dingen. ‘Verwelkom de minder mooie kanten van jezelf, die je normaal niet wilt of kunt laten zien. Alles mag er zijn, ook dit hoort bij jou. Door acceptatie van dat wat er is en er aandacht aan te geven kan het zich ontwikkelingen tot iets positiefs. Als je een zaadje zonder water in het donker laat staan, zal het immers nooit tot een plant uitgroeien. Geef je het zaadje zonlicht en water (aandacht), dan kan het uitgroeien tot een mooie bloem.’

‘Ik gebruik oefeningen uit verschillende yogarichtingen. Yang is mannelijke energie, vuur, zonne-energie gericht op kracht en yin is vrouwelijke energie, maan-energie, aandacht en lang in dezelfde houding blijven. Bij yin-yoga is er groene pijn en rode pijn. Groene pijn is je werkruimte, je lichaam moet werken en dat is goed. Maar rode pijn is door de pijngrens gaan en dat willen we niet.’

Ik zit nog ruim in de groene pijn, maar ben dolblij als we de kaars mogen doen. ‘Je hebt de luie kaars, de gewone kaars en de hoofdstand,’ doceert Rebecca met een glimlach op haar gezicht. ‘De kaars is een prima oefening voor bergwandelaars. Doordat je je benen in de lucht hebt, zorgt de zwaartekracht ervoor dat het bloed en de afvalstoffen eruit wegstromen. Je kunt ook een tijdje met je benen omhoog tegen een boom gaan liggen.’

DAARNA ONTBIJTEN

Yoga doe je zwijgend en met aandacht, maar aan het super-ontbijt mag gepraat worden. Zeven vrouwen en één man kijken verwachtingsvol naar mountain leader Anne: ‘Vandaag lopen we naar Dormillouse, een dorpje dat alleen te voet bereikbaar is. Daarna gaan we richting het Lac Faravel. We lunchen rond een uur of twaalf en halverwege de middag doen we nog een uur yoga. Zo rond drie of vier uur rijden we terug. Morgen een dagtocht naar Refuge du Lac Blanc en woensdag beginnen we aan onze driedaagse trektocht in de Vallée de la Clarée.’ Iedereen knikt. Een mooi programma.

De route naar Dormillouse begint met een prachtig pad door bos en bloeiende alpenweiden die zoemen van de honingverzamelende insecten. Dit is de winterweg en die is veel mooier dan de zomerroute. Bij de eerste huizen legt Anne uit: ‘Dormillouse is gesticht in de tijd van de Inquisitie. Mensen vluchtten naar deze streek vanwege hun godsdienst. In de jaren ’80 leefden er veel hippies. Aan de planten kun je zien dat hier nog steeds vee is. Brandnetel, zuring en brave Hendrik doen het goed op mest. Die planten zijn ook eetbaar en gingen in de soep.’

Het Massif des Écrins is een groot bergmassief en een van de wildste gebergten van de Alpen. Via een mooi zigzagpad door bos wandelen we richting het Lac Faravel, dat net iets te ver is voor vandaag. Anne kent alle paden en paadjes en de mooiste lunchplekjes. We komen geen mens tegen.

In een mooi weiland met uitzicht op een schuimende waterval en de huizen van Dormillouse stoppen Anne en Rebecca. ‘Yogatijd!’ Matjes worden uitgerold, schoenen en sokken gaan uit. Na de zonnegroet is het tijd voor de warrior, een heerlijke, krachtige houding met de voorste knie gebogen, en het achterste been en de armen gestrekt.

Maar wat is dat? Een druppel, en nog een. De vriendelijke mooiweer-wolken van vanochtend zijn uitgegroeid tot dreigende regenwolken. ‘Yoga als we terug zijn bij Alpelune’, zegt Rebecca laconiek.

Het volledige verslag inclusief foto’s vind je op;

Home